تا ۲۵۰ میلیون سال دیگر :

زمین در آینده تنها یک قاره خواهد داشت!

در طول تاریخ زمین شناسی هر از گاهی این صفحات تکتونیکی به یکدیگر نزدیک و با هم اذغام می‌شوند و یک ابرقاره یا Supercontinent را به وجود می آورند. این ابرقاره چند صد میلیون سال پابرجا می‌ماند و مجددا دچار از هم شکستن می‌شود. صفحات تکتونیکی در ادامه از یکدیگر جدا شده و پراکنده می‌‌شوند. در نهایت مجددا پس از گذشت ۴۰۰ تا ۶۰۰ میلیون سال دیگر این صفحات تکتونیکی به یکدیگر متصل می‌شوند.

لایه خارجی کره زمین، همان پوسته جامدی که ما بر روی آن قدم می‌گذاریم، از پوسته‌های شکسته شده‌ای تشکیل شده است؛ درست مانند تخم مرغی که پوسته آن شکسته شده است. این قطعات که صفحات تکتونیک نامیده می‌شوند با سرعت چند سانتی متر در سال در سراسر سیاره در حال تغییر موقعیت مکانی خود هستند. 

به گزارش خبرگزاری علم و فناوری و به نقل از ساینس‌الرت، در طول تاریخ زمین شناسی هر از گاهی این صفحات تکتونیکی به یکدیگر نزدیک و با هم اذغام می‌شوند و یک ابرقاره یا Supercontinent را به وجود می آورند. این ابرقاره چند صد میلیون سال پابرجا می‌ماند و مجددا دچار از هم شکستن می‌شود. صفحات تکتونیکی در ادامه از یکدیگر جدا شده و پراکنده می‌‌شوند. در نهایت مجددا پس از گذشت ۴۰۰ تا ۶۰۰ میلیون سال دیگر این صفحات تکتونیکی به یکدیگر متصل می‌شوند. 

پانگه‌آ (Pangaea) نام آخرین ابرقاره‌ای است که حدود ۳۱۰ میلیون سال پیش تشکیل شده است و از حدود ۱۸۰ میلیون سال پیش شروع به تکه تکه شدن کرده است. زمین شناسان تخمین می‌زنند که ابر قاره بعدی ۲۰۰ تا ۲۵۰ میلیون سال آینده تشکیل شود. این موضوع به آن معناست که ما هم اکنون در میانه فاز پراکندگیِ چرخه ابرقاره کنونی قرار داریم. اکنون پرسشی که به ذهن می‌رسد این است که ابرقاره بعدی چگونه و به چه دلیلی تشکیل خواهد شد؟

ابرقاره بعدی چگونه تشکیل خواهد شد؟

به طور کلی چهار سناریوی بنیادین برای شکل گیری ابرقاره بعدی وجود دارد : ناوو پانگه‌آ (Novopangea)، پانگه‌آ اولتیما (Pangea Ultima)، اوریکا (Aurica) و آماسیا (Amasia). بسته به اینکه کدام سناریو را انتخاب کنیم چگونگی تشکیل ابرقاره بعدی متفاوت خواهد بود. هر کدام از این سناریوهای توضیح خاص خود را برای چگونگی تکه تکه شدن پانگه‌آ و نیز نحوه حرکت قاره‌های کنونی جهان ارائه می‌دهند. 

شکسته شدن ابرقاره پانگه‌ها در گذشته منجر به شکل گیری اقیانوس اطلس شده است؛ شکافی میان دو قاره آمریکا و آفریقا و اروپا که اکنون در حال گسترش است. متعاقبا شکاف اقیانوس آرام در سوی دیگر در حال باریک تر شدن است. اقیانوس آرام در لبه‌های صفحه خود حلقه‌ای نواحی فرورانشی را موسوم به «حلقه آتش» را در خود جای داده است. در این حلقه کف اقیانوس در حال پایین آمدن (فرورانش) و رفتن به زیر صفحات تکتونیکی قاره‌ای و نیز بخش درون زمین است. در آنجا کف اقیانوس در حال بازسازی است و در عین حال می‌تواند به کوه‌های آتشفشانی نیز تبدیل شود. 

در سوی دیگر اما صفحه اقیانوس اطلس دارای لبه های اقیانوسی وسیعی است که صفحات اقیانوسی جدید را تولید می‌کنند. این صفحه خود دو ناحیه فرورانشی را در برمی‌گیرد. یکی در ناحیه جزایر کارائیب و دیگری در حدفاصل میان آمریکای جنوبی و قطب جنوب. 

انتهای پیام/

زمان انتشار: دوشنبه ۱۲ آذر ۱۳۹۷ - ۰۸:۴۳:۳۶

شناسه خبر: 74314

دیدگاه ها و نظرات :
نام کامل وارد شود
دقیق و صحیح وارد شود
لطفا فارسی و خوانا باشد
captcha
ارسال
اشتراک گذاری مطالب