یک روانشناس بالینی

تنها گذاشتن فرزندان در خانه مصداق بارز کودک آزاری است

یک روانشناس بالینی با تاکید بر لزوم عدم تنها ماندن کودکان در خانه، خواستار اختصاص وقت بیشتری از سوی والدین برای گذراندن با فرزندان شد.

دکتر فرنوش حقانی پور در گفت و گو با خبرگزاری علم و فناوری در گیلان با اشاره به رواج تنها گذاشتن کودکان در خانه توسط خانواده ها تصریح کرد: به دلایلی همچون اشتغال مادران، کوچک شدن خانواده ها، استقلال زن و شوهر از خانواده پدری و ...، احتمال این که کودک در خانه تنها گذاشته شود بسیار زیاد است. 

این روانشناس بالینی با بیان این که یکی از وظایف والدینی مراقبت از فرزندان است، افزود: چنانچه خود والدین قادر به همراهی همیشگی با فرزندان نیستند باید این خلاء را از طریق استفاده از مراقبینی همچون پدر بزرگ، مادر بزرگ، پرستار، کلاس های آموزشی، و مراکز نگهداری مثل مهد کودک ها جبران کرده و از تنها رها کردن کودکان در خانه بپرهیزند.

وی با اشاره به آسیب های گسترده جسمی و روحی ناشی از تنها گذاشتن کودکان در خانه خاطرنشان کرد: کودکان در خطر آفرینی توانمند و در کنترل و مدیریت خطر ناتوانند.

حقانی پور با بیان شاخص هایی که برخورداری از آنها برای تنها گذاشتن کودک در خانه بسیار ضروری است، اظهار کرد: کودکی که قرار است برای ساعاتی در منزل تنها بماند لازم است مسئولیت پذیر بوده و در مقابل رخدادهای غیر منتظره قادر به کنترل هیجانات خود باشد.

وی به اهمیت برخورداری از مهارت های خود مراقبتی در کودکان اشاره کرد و ادامه داد: علاقه کودک به تنها ماندن در خانه، اعتماد به نفس، سن و شخصیت کودک، امنیت محله و محیط خانه و نیز وجود همسایگان قابل اعتماد از دیگر عواملی است که در ارتباط با تنها گذاشتن کودک باید در نظر گرفته شود.

حقانی پور چاقی ناشی از کمبود تحرک را از مهمترین آسیب های جسمی کودکان تنها در خانه ذکر کرد و یادآور شد: سرگرم شدن کودکان با برنامه های تلویزیونی و بازی های کامپیوتری موجب عدم تحرک کافی در آنها و بروز مشکلات چاقی می شود.

وی به لزوم توجه به نیازهای روحی و روانی کودکان تنها در خانه اشاره کرد و گفت: کودکان نیاز به برون ریزی احساسات، مورد توجه قرار گیری از سوی والدین و نیز کسب راهنمایی از آنها برای حل مشکلات خود دارند و چنانچه موفق به برطرف سازی این نیازها نشوند، به انواع مشکلات روانی دچار خواهند شد.

حقانی پور با تاکید بر ضرورت کاهش میزان آسیب های روانی در کودکان تنها در خانه خاطرنشان کرد: لازم است والدین زمان معینی را برای گفت و گو با کودک و شنیدن حرف های او در طی شبانه روز اختصاص دهند که میزان آن حداقل نیم ساعت بوده و می تواند در بین والدین تقسیم شده و به صورت نوبتی با فرزند صورت گیرد.

وی با اشاره به راه های نظارت بر کودکان تنها در خانه گفت: ایجاد شیفت های چرخشی برای حظور والدین در خانه، استفاده از مراقب، کمک گرفتن از همسایه ها، نظارت تلفنی و برنامه ریزی برای کودکان جهت گذراندن ساعات تنهایی را می توان از جمله مهمترین راهکارهای نظارتی برشمرد.

حقانی پور با تاکید بر این که به هیچ وجه حق تنها گذاشتن کودکان زیر ۸ سال را در خانه نداریم، تصریح کرد: ساعات مجاز برای تنها گذاشتن کودکان بالای ۸ تا ۱۱ سال حدود نیم ساعت و بزرگتر از ۱۱ تا ۱۸ سال حدود ۲ ساعت است.

وی با اشاره به توانمندی مناسب افراد ۱۸ ساله برای مراقبت از خود تحت شرایط تنها در خانه گفت: کم توجهی و نیز تنها گذاشتن فردی که به سن هجده سالگی نرسیده و هنوز قادر به مراقبت از خود نیست، مصداق بارز کودک آزاری است.

حقانی پور با بیان این که می توانیم کودکان بالای ۱۷ سال را به مدت ۴ تا ۵ ساعت در خانه تنها بگذاریم به شرطی که در بین این ساعات بر او نظارت کافی داشته باشیم، افزود: کودکان تنها در خانه به علت کمبود فعالیت های جسمی نیازمند کلاس های ورزشی منظم هستند.

وی با اشاره به لزوم مهارت آموزی به فرزندان تنها در خانه برای مواجهه با انواع اتفاقات از قبیل آتش سوزی و ...، خاطرنشان کرد: کودکان تنها در خانه باید از سوی والدین بابت این کار مورد تشویق قرار گیرند تا دچار صدمه روحی و کم اهمیت پنداری نشوند.

انتهای پیام/

 

زمان انتشار: شنبه ۹ شهریور ۱۳۹۸ - ۰۶:۱۵:۰۰

شناسه خبر: 80804

دیدگاه ها و نظرات :
نام کامل وارد شود
دقیق و صحیح وارد شود
لطفا فارسی و خوانا باشد
captcha
ارسال
اشتراک گذاری مطالب