هواپیمای T-۳۳ چگونه اولین پهپاد جت ساخت ایران شد؟/تغییر کاربری جنگ افزار در همه نقاط جهان انجام می شود

کد مطلب: 75832  |  تاريخ: چهارشنبه ۱۷ بهمن ۱۳۹۷  |  ساعت: ۰۷:۰۰


بررسی قابلیت های اولین پهپاد جت ساخت ایران؛

هواپیمای T-۳۳ چگونه اولین پهپاد جت ساخت ایران شد؟/تغییر کاربری جنگ افزار در همه نقاط جهان انجام می شود

در روزهای گذشته به مناسبت چهلمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی نمایشگاه دستاوردهای هوایی در پایگاه یکم شکاری مهرآباد، نخستین پهپاد جت پهن پیکر ایرانی رو نمایی شد.

به گزارش خبرگزاری علم و فناوری ؛ این پهپاد در واقع یک نسخه ارتقا بر هواپیمای جت آموزشی T-33 می‌باشد. این هواپیما در سالهای گذشته در نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران برای تعلیم و آموزش خلبانان نیروی هوایی مورد استفاده قرار می‌گرفت. هواپیما T-33 در اصل یک نسخه آموزشی هواپیما F-80 است که در 1948 میلادی توسط شرکت لاکهید ساخته شد و به کشورهای بسیاری از جمله ایران صادر شد.

ایران در 1954 میلادی تعداد 33 فروند T-33 را سفارش داد که 12 فروند آن نسخه RT-33 که نسخه شناسایی این هواپیما بود و مابقی آن نسخه T-33A بودند، این هواپیما نخستین جت جنگی ایران بود. این هواپیما تا اواخر دهه 70 شمسی در نیروی هوایی ارتش عملیاتی بود.هواپیما T-33 از یک موتور توربو جت آلیسون J-33A35 با توان 5400 پاوند بهره می‌برد.

جت آموزشی T-۳۳ در سالهای دور نیروی هوایی

در بسیاری از کشورهای جهان از جمله ایالات متحده آمریکا جت های جنگنده‌ای که از رده عملیاتی در سازمان رزم خارج می‌شود، استفاده هایی بسیاری می‌شود از جمله تبدیل این هواپیماها به نسخه های بدون سرنشین. این هواپیما جهت انجام تست‌های مختلف، استفاده به عنوان هواپیمای هدف، انجام تست‌های راداری و... استفاده می‌شود. از نمونه‌های بارز این هواپیما‌ها می‌توان به هواپیماهای QF-4 که نسخه بدون سرنشین هواپیما F-4 فانتوم و هواپیما QF-16 که نسخه بدون سرنشین هواپیما F-16  فالکن می‌باشد اشاره کرد. در نیروی هوایی نیز با توجه به نیازهای این نیرو در استفاده از پهپادها ، هواپیما    T-33 به عنوان یک پهپاد جت تغییر کاربری داده شد و قابلیت‌های ویژه‌ای به آن افزوده شد.

هواپیماهای QF-4 نیروی هوایی امریکا

 

در نیروی هوایی نیز با توجه به نیازهای این نیرو در استفاده از پهپادها ، هواپیما    T-33 به عنوان یک پهپاد جت تغییر کاربری داده شد و قابلیت‌های ویژه‌ای به آن افزوده شد.

این پهپاد که به نام پهپاد خودکار معرفی شد، از فناوری های مختلف بومی بهره می‌برد. این هواپیما از هدایت Fly By Wire که نوعی سامانه هدایت پرواز است که در آن به جای سیستم‌های مکانیکی، از سیگنال‌دهی الکتریکی برای اعمال تغییر در سطوح کنترل پرواز استفاده می‌شود، بهره می‌برد. در این بخش سیستم‌های هیدرولیکی از این هواپیما حذف و از اکچویتورهای الکترومکانیکی استفاده می‌شود. سیستم‌های کنترل و هدایت ناوبری این پهپاد از نو طراحی شده است و قابلیت انتقال آنی اطلاعات سنسورهای به Autopilot افزوده شده است.

سامانه Autopilot این پهپاد قابلیت برنامه ریزی با ناوبری سه بعدی نقاط و پرواز تمام اتوماتیک را دارد و می‌تواند 200 پارامتر از وضعیت لحظه‌ای خود را به ایستگاه زمینی ارسال کند و توان استفاده از سیستم ناوبری تلفیقی GPS/INS با استفاده از فرکانس‌های مختلف به این پرنده افزوده شده است.

در بخش ترمزها و چرخ جلو قابلیت هایی نظیر: کنترل توسط پدال داخل ایستگاه زمینی، محدود نمودن زاویه حرکتی از 20 درجه به 5 درجه، سنسور اتوماتیک محدود کننده زاویه حرکتی، تجهیز ترمز به سیستم ضد قفل و ضد سرش، ترمز مجزای اضطراری با قابلیت استفاده برای 3 پرواز با یک بار شارژ، تنظیم قدرت سیستم ترمز اصلی متناسب با نظر خلبان به این پهپاد افزوده شده است.

این پهپاد در بخش دهانه ورودی هوا و موتور دستخوش تغییرات بسیار گسترده‌ای شده است، بخش دهانه ورودی هوا به شکلی متفاوت طراحی و ساخته شده است و از مواد کامپوزیتی جهت ساخت آن استفاده شده است این باز طراحی باعث شده است تا مسیر هوا دهی به موتور 2 برابر شود بدون آنکه تراست موتور کاهش یابد و در جریان ورودی هوا چرخش جریان وجود نداشته باشد.
اما در بخش موتور اولین تغییر قابل توجه استفاده از موتور
J-85 به جای موتور J-33 است که این موتور در هواپیما F-5 استفاده می‌شود و نسخه بومی آن نیز تحت عنوان موتور اوج در کشور ساخته می‌شود.همچنین فریم‌های جدید جهت تقویت محل نصب و ریل نصب موتور ساخته شده است و لایه های حرارتی در بدنه و مجاورت دهانه گاز های خروجی جهت جلوگیری از آسیب دیدن بدنه پهپاد نصب شده است

اتصالات این پهپاد با استفاده از پرینترهای سه بعدی ساخته شده است و این قطعات دارای استحکام بالا، وزن سبک و هزینه تولید کم و سرعت تولید بالا می‌باشند. قطعاتی نظیر واسط‌های اتصالات ارتفاع سنج، آنتن های دیتا و تصویر با استفاده از پرینتر سه بعدی ساخته شده است.

مخزن سوخت این پهپاد یک باک مرکزی 200 لیتری از جنس فلز است که به سامانه‌ مدیریت و جابه‌جایی سوخت مجهز شده است که به حفظ تعادل و افزایش کیفیت پرواز کمک شایانی می‌کند.

این پهپاد از گیرنده های آنتن GPS و گلوناس استفاده می‌کند و همچنین یک آنتن گیرنده فرستنده دیتا لینک در دو باند مختلف رادیویی به این پهپاد اضافه شده است و جانمایی مناسب آن باعث عدم تداخل و نویز سیگنال های دیتا و تصویر شده است. این پهپاد مجهز به یک ارتفاع سنج با دقت 4 درصد با قابلیت اندازه گیری ارتفاع تا سقف پروازی 6000 پا است. یک آنتن آرایه فازی با قابلیت ظبط اطلاعات نیز به این پهپاد افزوده شده است.

دو دوربین به این پهپاد اضافه شده است. دوربین 1 که در بخش سکان عمودی هواپیما جهت دید جایگزین خلبان قرار گرفته است و دوربین شماره 2 که در زیر بدنه این پهپاد جهت دید خلبان در فاز نشست و برخاست تعبیه شده است. این دوربین ها دارای فیلترهای فتوکرومیک و حذف نور زائد حین پرواز هستند و قابلیت رطوبت زدایی داخلی، ضد یخ زدگی  و ضد مه گرفتگی به این دوربین ها اضافه شده است.

این پهپاد می‌تواند به مدت 2 ساعت بدون نیاز به ژنراتور پرواز کند و بعد از این زمان نیز قابلیت شارژ توسط ژانراتور موتور در حین پرواز را دارا می‌باشد. همچنین می‌توان این پهپاد را از راه دور و بدون نیاز به دستگاه APU استارت زد و برای پرواز آماده کرد.


http://stnews.ir/content/news/75832/هواپیمای T-۳۳ چگونه اولین پهپاد جت ساخت ایران شد؟/تغییر کاربری جنگ افزار در همه نقاط جهان انجام می شود

چاپ خبر